Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013



Κι έρχεται πάλι η στιγμή εκείνη
που κάποιο χρώμα (τώρα είναι το μπλε)
παίρνει άλλη αξία μέσα σου

Κι έρχεται πάλι η στιγμή εκείνη
που τα όρια αλλάζουν 
για να χωρέσουν το εδώ

Κι έρχεται πάλι η στιγμή εκείνη
που δεν κάθεσαι σταυροπόδι
γιατί δεν αντέχεις τον ιδρώτα παρά μονάχα στον έρωτα

Κι έρχεται πάλι η στιγμή εκείνη 
που στη σκέψη σου γίνομαι ανάλαφρη
και παραμιλάω τα βράδια στο μπαλκόνι μου

Κι έρχεται πάλι η στιγμή εκείνη 
που γίνεσαι τίποτα 
κι ωστόσο ..........

Κι έρχεται πάλι η στιγμή εκείνη
που κάποιος δράκουλας
σε δαγκώνει τη νύχτα

Κι έρχεται πάλι η στιγμή εκείνη
που είσαι ακριβώς εσύ

Κι έρχεται πάλι η στιγμή εκείνη
που γίνεσαι δέντρο ξανά
και που μυρίζεις τόσο γλυκά τ' απόγευμα

Κι έρχεται πάλι η στιγμή εκείνη
που το στόμα κλείνει
και μια άλλη γλώσσα τρέχει μέσα σου

Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013



Η εξοχότητά σου
άρπαξε μια ακτίνα ήλιου
τη στρίμωξε στην κωλότσεπη
και συνέχισε
εκείνον το βαρετό δρόμο
ελπίζοντας
πως –κάποια άγνωστη στιγμή-
θα έφτανε μπροστά στον καθρέφτη
Εκεί όπου το αίνιγμα θα λυνόταν
κι εκεί όπου
θα μπορούσες πια
να ντυθείς μόνο την ακτίνα.

Τρίτη, 22 Οκτωβρίου 2013

cactus...



 Είμαι ο πράσινος κάκτος του σαλονιού σου
 και πονάω. Είμαι τα σκουπίδια του προγράμματός σου 
και βρωμάω. Είμαι η γλάστρα στο μπαλκόνι σου
και σε προσέχω. Είμαι το σχέδιο 
στο πρόχειρο τετράδιό σου και σε εκφράζω.
Είμαι το κεφάλι σου και όλα τα κεφάλια μαζί!


Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

with just one sleepy butterfly...