Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

αυτοπροσωπογραφία με βάζο (παστέλ σε χαρτόνι)
self portrait with vase (crayons on cardboard)
also here:
   http://instagram.com/p/dUxPhIKrvs/#

Τρίτη, 20 Αυγούστου 2013

Είναι οι διακοπές γεμάτες προσδοκίες
είναι η αναζήτηση
είναι η χαμένη έμπνευση
είναι η γλώσσα του Κέρουακ
είναι χρυσάφι
είν' τα στοιχειά αυτού του Τόπου
είν' οι ελιές - γριές μάγισσες
είναι τα τρυφερά τα πεύκα μέσα στους κίτρινους βράχους
είναι το θολωμένο μου φεγγάρι -
είναι σαν το κεφάλι μου καρφιτσωμένο
που κοιτάζει το νησί ένα θλιμμένο μάτι
είναι οι τζίτζικες κι οι σκνίπες
είν' τα παιδιά των άλλων ή τα δικά σου
είναι που άλλαξες
είναι και που θ' αλλάξεις
είναι και που δεν πιάνεται πουθενά γιατί
είναι
είναι τα χαϊκού   κου-κου μικρές αλήθειες
είναι ο πόνος η ασχήμια ο χρόνος πάνω σου
                                                      ο χρόνος μέσα σου
είναι εσύ
είναι η ακτινοβόλα πέτρα
είναι που σπάζοντας γίνεται ίδια αστέρια
είναι ο διαλογισμός
είναι (ή) ο απολογισμός που ποτέ δεν πρόφτασες να κάνεις
είναι μία στιγμή που κλείνεις τα μάτια
είναι μία φορά που λάμπει η Αλήθεια
είναι που πίστεψες κι ύστερα το 'χασες και τώρα θέλεις
είναι που τώρα θέλεις
όλα τα θέλεις Τώρα
μα ό,τι θες
είναι που Ήδη έχει γίνει
κι έτσι ποτέ σου δεν θα το 'χεις
γιατί έτσι
-απλά κι ωραία-
Είναι

υ.γ.: είναι που δεν χωράς στις λέξεις σου.

Κυριακή, 11 Αυγούστου 2013



ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΑΥΤΟ ΣΚΟΠΟ



Προοίμιο

Κάτω από φως ηλιακό (κι απόλυτο)
το πρωτόδα
δυο μέρες πριν.
Πώς κατάφερε αυτό το τεράστιο
μέσο κιγκλίδωμα
να πρασινίσει ;
Μέσα σε μια στιγμή
πώς σχίζεται η πετρωμένη ύλη
και από βάθη
ορμητικά τινάσσεται
και κάθετα προς τα πάνω η ζωή
πιο πράσινη από ποτέ
και χωρά
στριμωγμένη σε σιδερένια κάγκελα
σε μια ξερή
κι από αιώνες πεθαμένη
χωμάτινη γραμμή
ολόκληρη η ζωή του κόσμου




 Ι

Ν’ ανοίξω ήθελα σαν ουρανός
και κάθε μου σκέψη χάρισμα στα σύννεφα

Αντί γι’ αυτό
φυλακή σ’ αυτό το –ρηχό κατά τ’ άλλα- πηγάδι
στενό
που δεν μπορώ τα χέρια να κουνήσω
Χωρίς αυτά είμαι γυμνή
ένα παράσιτο της γης και του αέρα
αφού δεν μπορώ πια να κεντήσω
τους μικρούς μαύρους σταυρούς μου στο πανί
και σαν λήμματα αδιάλυτα εκτοξεύονται
μολύνοντας εμένα,
εσένα που στέκεσαι κοντά
και το ωραίο καλοκαίρι
  



ΙΙ

Να έλεγα ήθελα
για τη μεγάλη λεωφόρο με τις φοινικιές
τη μόνη μου παρηγοριά μέσα στο καλοκαίρι
που πιέζει για τη μεγάλη φυγή
Για το μεσημεριανό αγόρι με το χρυσό κεφάλι
και το βελούδινο χνούδι στα μάγουλα
με τα διάφανα μάτια και τον κουρασμένο άτλαντα
που άφησε τον κόσμο κρεμασμένο στο κενό
εκτεθειμένο στο άπειρο
για πάντα

Αντί γι’ αυτό
βρέθηκα σε γνωστή υπόγεια σήραγγα
με  δυο πόδια εξυπνότερα από το φλογισμένο μου μυαλό
κι ένα δευτερόλεπτο δε σταμάτησα κανέναν
απ’ τους χιλιάδες εκεί κάτω
να μυρίσουμε μαζί τη θάλασσα






 ΙΙΙ

Να μπορούσα ήθελα
να ξεστομίσω μια προσευχή
και να μεγαλώσω σπειροειδώς σαν ένα κοχύλι
χωρίς απαραίτητα να διαλυθεί ο πόνος

Αντί γι’ αυτό
πιέζω τώρα τον εαυτό μου
να βρει τη λέξη τη σωστή που θα χωρέσει μέσα της
τη μουσική σου όλη
όμως μονάχα πιέζω





 Επίλογος

Δεν είχα αυτό σκοπό
Την πικροδάφνη είχα που μου θυμίζει εμένα
κι εκείνο το άστρο το τρομερό
που ουρλιάζει υπερηχητικά
Τον ουρανό είχα σκοπό
και το δρόμο που σε βγάζει κατευθείαν στην ακτή

Δεν είχα αυτό σκοπό
Δεν πίστεψα ποτέ το ψέμα που μου είπαν
πως η μαύρη σκόνη που μας σκέπασε
είναι το δέρμα που αγγίζω

Δεν είχα αυτό σκοπό
Την ηλιαχτίδα είχα που μου θυμίζει τη σιωπή
και το πράσινο το φύλλο
που λυγίζει τρυφερά
Το καλοκαίρι είχα σκοπό
και τον αέρα που χτυπάει τη γυμνή κορφή

Δεν είχα αυτό σκοπό
Δεν πίστεψα ποτέ το ψέμα που μου είπαν
πως είμαι πιο ψηλά απ’ τον ήλιο
πως είμαι πιο σκληρή απ’ την πέτρα  


Τρίτη, 6 Αυγούστου 2013

Σάββατο, 3 Αυγούστου 2013

ο άτιτλος ΙΙΙ



Φαντάστηκα ότι
(και πραγματώνεται)
ήμουνα μόνος
χωρίς να είμαι 
και πραγματώνομαι
αυτή τη φαντασία
και πραγματώνω το κενό
ο μόνο μονοκύτταρος
κι επιθυμία άλλη δεν έχω
όταν σκέψη και εικόνα γίνονται ένα
Κάθε βουτιά η πρώτη
κι αρχίζω να ξεχνάω
ώστε απ’ την αρχή να θυμηθώ
χωρίς κανένα όνομα ή αριθμό
ο μονοκύτταρος απλός και τιποτένιος 
ο τιποτένιος σιωπηλός
Μέσα στο τίποτα (θυμήθηκα)
σιωπή
πριν απ’ τους ήχους έφτασα
και κλαίγοντας ακούστηκα παντού
τώρα βυθίζομαι ξανά
κι απ’ την αρχή ανακαλύπτω
Θυμάμαι τη σιωπή
αυτό που είμαι
το μόνο κύτταρό μου πηγάζει απ’ τη σιωπή
ποτάμι μικροσκοπικό
μέσα σε ποια απεραντοσύνη θα εκβάλει;