Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ


Πολύπλοκα σύννεφα έτρεχαν
τον πρωινό ουρανό και τις σκέψεις
Κάτω από το πελώριο γρασίδι
σαλιγκάρια έτρεχαν
με την ταχύτητα φωτός
Εγώ έτρεχα ανάσκελα πάνω στο κρεβάτι
Όλα τα φρένα σπασμένα
κι η θάλασσα ακίνητη
επάνω της φελλός να επιπλέω
χωρίς οξυγόνο στο στρώμα να βουλιάζω
Δε βγάζω    φωνή
άκρη δε βγάζω
Από τα φύλλα έπεσαν γυαλένια
οι δροσοσταλίδες πάνω στα πλακάκια
Το φως έμπαινε από παντού
τον ήχο μάλλον τον φαντάστηκα
Χοροπηδούσαν οι γυάλινες μπαλίτσες
σκορπίζονταν κάτω από τα μάτια μου
και το φως σταμάτησε στο μεσημέρι
Τα σαλιγκάρια σταμάτησαν κι αυτά
για μια στιγμή να ξεϊδρώσουν
κοίταξαν χιλιόμετρα επάνω
είδανε μόνο γρασίδι και ήρθε το απόγευμα
Ο ουρανός απλός και σκούρος τώρα
εξουδετέρωσε τα σύννεφα

(και) η καταιγίδα ξέσπασε

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011



                                         
                                                                  απ' τα νεκροταφεία...


Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ


Είναι κάποιες στιγμές
που νιώθω την ψυχή μου να στάζει
χωρίς να αδειάζει ή να λιγοστεύει
εκείνες τις στιγμές είναι διάφανη
είμαι μια βρύση που δεν την έσφιξε κανείς
κι έτσι η ψυχή μου δεν παγώνει στους -4
ούτε φοβάμαι πια πως θα τελειώσει
γιατί πέφτω πάντα μέσα μου
στάζει η ψυχή μου στην ψυχή μου
και αν κατάλαβα ποτέ κάτι
είναι εκείνες ακριβώς τις στιγμές
που οι σταγόνες μου επιστρέφουνε σ’ εμένα
και εξισώνεται το μικρό με το μεγάλο

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011


Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

VIDEO: μην έχοντας τίποτα να κάνω Ι


video 

μην έχοντας τίποτα να κάνω Ι
"σε ένα μενουέτο..."


Σάββατο, 26 Νοεμβρίου 2011

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2011

ΕΙΜΑΙ


Δεν θα σταθώ στις ματωμένες λόγχες σου
Μονάχα στα λουλούδια θα σταθώ
και στους καρπούς που ξεπετιούνται απ’ τη γη
Υδρόφιλη ακόμα και σαν κάκτος
Είμαστ’ ανάμεσα σε χώμα και αέρα
Ενδιάμεσοι
Ρευστοί
Κινούμαστε κάτω απ’ τ’ άστρα κι ανάμεσα
σε αυτοκίνητα
με καμιά φορά τα μάτια στραμμένα προς τα πάνω
μήπως και πετύχουμε κανένα χελιδόνι
Είμαι η προσαρμογή ή αυτό που να προσαρμοστεί
παλεύει, λέω,
Κι από την άλλη ,λέω,
είμαι μία σιωπηλή αλήθεια στο κενό.

Πέμπτη, 22 Σεπτεμβρίου 2011

ΣΚΕΨΗ

Ούτε μια λέξη αυτό το καλοκαίρι,
μόν' ένα κυπαρίσσι έσκισε
                                       το στήθος μου.

Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

loving to be a self portrait..

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2011

kaleidoscope

Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2011

Κυριακή, 24 Απριλίου 2011

Κυριακή, 10 Απριλίου 2011

"Ημερολόγιο"
http://photogame.wordpress.com/


Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

ΠΑΓΙΔΑ ΜΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ


Ένας πρησμένος αδένας,
όλα όσα ποτέ δεν υπήρξαν,
όλα όσα ποτέ δεν υπήρξα
με πνίγουν.
Οι αντιστάσεις μου (είναι) μηδαμινές,
οι φίλοι μου
ακόμα λιγότεροι
μα δεν με νοιάζει.
Χάθηκα μέσα σε ό,τι περίμενα να γίνω,
σε ό,τι  περίμενα (ή φαντάστηκα)
τον κόσμο να είναι,
μα δεν πειράζει.
Ό,τι με άνεση ξεκίνησα
με μεγαλύτερη ευκολία
το παράτησα
και έτσι παραιτήθηκα
κι από εμένα τον ίδιο
-ίδιο με αυτό που νόμισα πως ήμουν.
Μα ούτε αυτό έχει νόημα κανένα.
Δεν είμαι ο πρώτος,
δεν θα είμαι ο τελευταίος
που μονολογεί αυτά τα λόγια
την ώρα που η σκέψη μου
είναι  στα άσπρα αφράτα σύννεφα
έτοιμη να πέσει
ακόμα μία φορά
στην παγίδα που φέρνει
κάθε ανοιξιάτικο ξέσπασμα
πως όλα,
το εκτυφλωτικά κίτρινο φως,
τα νέα άνθη
με τα ολόφρεσκα χρώματα πέταλα,
το μικρό πουλί που στάθηκε κοιτώντας με
λοξά μ’ ένα μονάχα μάτι,
η γκρίζα πράσινη γαλάζια
και πάλι ασημένια θάλασσα,
όλα
έχουν νόημα ξανά….

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011


Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Η ψυχή μου σήμερα
φωτογραφημένη ασπρόμαυρη
γιατί χωρίς ήλιο Δευτέρα
γιατί απουσιάζεις

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011

Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΙΑΣ ( ΙΙ )

ΜΕΤΑ ΤΗ ΧΙΟΝΟΘΥΕΛΛΑ

Πάνω στις στέγες μου,
στις κορυφαίες λύπες μου
πέφτεις      λευκό.
Απόλυτο.
με κάθε απουσία ήχου
με τα μικρά σου φράκταλ
κρυστάλλινα
να ψιθυρίζουν την αλήθεια του σπιτιού μου.

Κάθε νιφάδα ένα ανοιγόκλεισμα

σε πόρτα κεντρική.
κύρια είσοδος σε κάθε χάος
αυτές οι ανάσες πάνω στη στέγη μου
αυτά τα λαμπυρίσματα
στον τελευταίο μου όροφο
αυτές οι στάλες
που γεννούν τον πρώτο θόρυβο
όταν διαλύονται
στα χαμηλά μου υπόγεια.

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΙΑΣ ( Ι )

ΠΑΡΤΥ  ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

Απόψε έρχομαι
με την ενέργεια του γκρι
σ’ αυτό το πάρτυ της ενέργειας
με την ενέργεια του γκρι
του σύννεφου
και την ενέργεια του λευκού αστεριού
με την ενέργεια της κόκκινης λεοπάρδαλης
μέσα μου
που ουρλιάζει καλοκαίρι
Γιατί
θα μπορούσα να καταπιώ
78 τόνους σίδερου
αλλά αυτόν τον τόνο του γκρι
δεν τον αντέχω
-Αποτάσσεσαι το γκρι;
-Απεταξάμην
-Αποτάσσεσαι το γκρι;
-Απεταξάμην
-Αποτάσσεσαι τον Σατανά;
-Απεταξάμην!



ΠΟΙΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ

Ποιος αργός πλανήτης κινείται πάλι γύρω απ’ το κεφάλι μου
Ποιο ξόρκι ακούστηκε πάνω από κάποιο κέρινο ομοίωμά μου
Ποιο μάτι διοχέτευσε την άγρια ενέργειά του προς το μέρος μου
Ποια ορμόνη πάλι τρελάθηκε και χύνεται χωρίς ντροπή και έλεγχο
μέσα στο αίμα μου
Ποιο σύννεφο τολμά και στέκεται -μέρες τώρα- απειλητικά ακίνητο
πάνω απ’ το μπαλκόνι μου
Ποια προσευχή να βρω μέσα μου για να ξεφύγω
Ποιο χρώμα και ήχο να διαλέξω να ελαφρύνω τη συχνότητα
Ποια μέθοδο εναλλακτική, ποια αλήθεια, ποιο ψέμα,
ποια ασκητική, ποια αγάπη, ποιο τραγούδι,
ποιον έρωτα, ποιον πόνο, ποιον θεό, ποιον άνθρωπο,
ποιον θάνατο;

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

ΕΞΟΔΟΣ


Μίλα όσο θες μίλα
Μίλα
Όσο θες μίλα
Μα μην ξεχνάς τον άνεμο
Αυτός πάντα αυτός
Με κράτησε ορθή
Και γίνομαι
Μπλε
Σκούρα μπλε
Σαν το λεπτό μετά τη δύση
Μίλα όσο θες
Μίλα
Μα μην ξεχνάς τους δρόμους
Αυτοί πάντα αυτοί
Με κράτησαν ορθή
Και γίνομαι το πρώτο άστρο
Πάνω στο σκούρο μπλε
Μίλα όσο θες μίλα
Όσο θες
Μα μην ξεχνάς  το σύννεφο
Αυτό πάντα αυτό
Με κράτησε ορθή
Και γίνομαι η λεπτή σκιά
Της νύχτας
Μίλα όσο θες μίλα
Μίλα όσο θες μίλα
Μα μην ξεχνάς τη θάλασσα
Αυτή πάντα αυτή
Με κράτησε ορθή
Και γίνομαι βαθιά
Βαθιά έξοδος
Ωκεάνια

Τετάρτη, 26 Ιανουαρίου 2011

στο σπιτάκι στην Αλμύρα, ο παππούς & η μαμά της Μάνιας

Τρίτη, 18 Ιανουαρίου 2011

17 ΓΕΝΑΡΗ 2011

μια τόσο όμορφη μέρα αισθάνομαι σαν να έκλαιγα για ώρες χωρίς στιγμή να υπάρχει που να λιγοστεύει η ομορφιά γιατί το κλάμα δεν υπήρξε, μόνο η μοναδική ανακούφιση που σου έχει δώσει όταν στεγνώνει. η ομορφιά δεν στεγνώνει ποτέ. η καρδιά μου χτυπάει σ’ έναν ρυθμό αέρα με ήλιο αυτή τη χειμωνιάτικη μέρα γιατί οι άνθρωποι σήμερα μιλούσαν σαν άνοιξη και χαμογελούσαν σαν καλοκαίρι που δεν τελειώνει και κάποιοι φίλοι μου που χάσανε τόσα και τόσα καλοκαίρια, με αέρα και ήλιο σήμερα και ομορφιά που ποτέ δεν στεγνώνει, ας νιώσουνε τώρα μαζί μου αυτή τη μοναδική ανακούφιση που φέρνει ένα χειμωνιάτικο ανύπαρκτο κλάμα. κι αν όχι τώρα… και αύριο μέρα είναι.

Τετάρτη, 12 Ιανουαρίου 2011

ΣΚΕΨΗ

Μια τεμπελιά έχει το καλό και το κακό μαζί μιας σκέψης
πως έχεις τη δυνατότητα να σκεφτείς τα πιο παράδοξα απ’ όλα τα ωραία και τα άσχημα
και όπως άπειρες πιθανότητες υπάρχουνε στο άπειρο και στο παράδοξο μαζί,
στη σκέψη έχω την πιθανότητα που την ακολουθεί στο άπειρο
να την κρίνω ή και ποτέ ξανά να μην κριθώ.

Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011