Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010


Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

…Στον Βάγγο, τον Βαγγέλη και τη Μυρτώ

                                                           
Τις νύχτες κάθομαι
πάνω από αυτό το γραφείο
και πάνω από τις σκέψεις μου
πιο πάνω καμιά φορά
κι από τον ίδιο μου τον εαυτό
πολύ πιο πάνω από το ρήμα έζησα
Ρήμαξα
ρήμαξα είναι το ρήμα
γι’ αυτό που έπραξα ακόμα μία μέρα
εικοσιτέσσερις –μου είπαν- ώρες ρημαγμένες
βιασμένες καθώς μ’ ανυπομονησία 
τις περίμενα απλά να περάσουν
μην έχοντας τίποτα καλύτερο να κάνω
απ’ το να στέκομαι εδώ και να υπάρχω
Φορτώνω τον άνεμο ιδέες
και πιο μεγάλη απόλαυση δεν έχω
να τις βλέπω να εξαφανίζονται
πιθανότατα για πάντα –για το δικό μου πάντα
κι έτσι λιγότερος και πιο στεγνός να μένω
ρηχότερος άρα και πιο ελαφρύς
πιο εύκολα να περιμένω
άλλες εικοσιτέσσερις ώρες να ρημάξω.

VIDEO: feet playing

video
feet playing...

Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου 2010





Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Η ΓΡΑΜΜΗ


Η γραμμή μέσα μου πως κλαίει το Σύμπαν (λέει)/  πώς κλαίει  να ‘ξερες!!!/  μόνο οι φλόγες (μόνες έμειναν) που καίνε πια το τίποτα (λέει)/  όλα μαζί κι εγώ  έχουνε όλα καεί/ τα γαλάζια πουλιά και τα κόκκινα ρόδα καμένα / όλες οι γιορτές προς την αυγή καήκαν και τα  καλώδια  ξεβράσαν  τα βραχυκυκλώματα  στους  δρόμους (καημένη πόλη  λέει η γραμμή  καημένη πόλη )/ πώς  κλαίνε οι γραμμές  για  τους  ανθρώπους να  ‘ξερες και να  ‘ξερα κι εγώ καλύτερα  να λέω  αυτά  που λέει εκείνη/ πώς περιμένω τη γραμμή για να αρθρώσω (λάμπα φθορίου (λέει)/  να φωτίσει τα εσωτερικά μου κείμενα/ μα  μήπως  επειδή  καίγονται  αυτόφωτα πια/  εκείνη έκανε στην άκρη και  με  το άσχημο κλάμα της  έσβησε για πάντα;)
Για  2η  φορά  ( λέει )  θλιβερό  το παραδέχομαι….


















on the road ...

     

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΝΕΙΣ


Τα λόγια όλα
και οι επιθυμίες
αέρας και στάχτη
στα θλιβερά μου μάτια
που ποτέ δεν θρηνούν
ούτε και τσούζουν (πλέον)
μόνο διαβαίνουν
πάνω στα σχήματα και τους ανθρώπους
και ο μόνος τόπος
που κατάφεραν ποτέ τους
να ριζώσουν
δεν ήταν χώρος ήταν όνειρο
ένα από αυτά
που πάντα κάτι αρχίζει
και ποτέ ποτέ δεν τελειώνει
(ποτέ ποτέ δεν τα κατάφερα)
ένα από αυτά
που κάποια αόρατη σκιά
του εαυτού σου
πάντα είναι εκεί
και το μόνο που καλά ξέρει να κάνει
είναι να σε εμποδίζει
κι έτσι ποτέ να μην τελειώνεις
αυτό που πάντα άρχιζες
από άλλο παράθυρο λοιπόν
έμειναν να κοιτάζουνε
τα διαβατάρικα μου μάτια
και τι ωραία
που μέσα σ’ αυτό το δωμάτιο
είναι σχεδόν κανείς.



birth&deathdream (collage, central photo by sofia pintzou)

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

VIDEO: hands playing



video
hands playing

Δευτέρα, 20 Σεπτεμβρίου 2010

ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ

Κάποιος το πρωί φώναξε με δύναμη
από το μπαλκόνι του
-δεν χρειάζεται τίποτα άλλο-
και ο ήλιος ταράχτηκε
Το καλοκαίρι έσκασε με δύναμη (κι αυτό)
το μεσημέρι
μπροστά στο παράθυρό μου
-δεν χρειάζεται και τίποτα άλλο-
και όλα ξεχάστηκαν
Μέχρι να έρθει ένας Δεκέμβρης
ή ένα τέλος Μάρτη που όλους τους τρελαίνει
Μακάρι πιο πολλοί να φώναζαν
στα μπαλκόνια τους
Αλλά αυτό το καλοκαίρι ας το μαζέψει κάποιος.


κάτω από έναν πλάτανο στ' Αχλάδι

Κυριακή, 19 Σεπτεμβρίου 2010

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ



Το κόκκινο
Ήταν το γρατσούνισμα στα μάτια
Οι κόκκινες
             κόκκινες
         καρδιές
                      καρδιές
Έγδερναν η μία την άλλη
Πονούσαν
Κι έτσουζαν
Έτσι είναι οι καρδιές
Πονάνε
Και τσούζουν
Η μία την άλλη
Γιατί οι καρδιές
Δεν είναι μυαλό
Οι καρδιές είναι
Καρδιές
Κόκκινες κόκκινες
Που δεν χρειάζονται
Μυαλό και νύχια
Για να
Γρατζουνάνε.

Παρασκευή, 17 Σεπτεμβρίου 2010

m. as a comic II
m. as a comic I

Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010

ΑΠΟΨΕ..

Απόψε ποιος ξέρει αν
το αστέρι
που έτρεχε
κατά μήκος της ακτής
ήταν το ίδιο εκείνο αστέρι
που πότιζες
δυο χρόνια πριν.
αλήθεια
δεν θυμάμαι
πως μπερδευτήκαμε
στον κόσμο
και πέσαμε από την κούνια…
ο ουρανός
θα είναι τώρα πιο θαμπός
και ούτε
που θα γυαλίζει τόσο
το μικρό αστέρι.
έφτιαξες τον κόσμο από
ατόφιο τίποτα
και όλα απόκτησαν
τρομακτική σημασία.
ανοησία που δεν
μιλάω καθαρά μα
γιατί άλλωστε
πρέπει???????


self portrait

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

Στον Μπερνάντο…

Άκουσα για αστέρια και πλανήτες
άκουσα για μαύρες τρύπες και αιθέρα
και τίποτα δεν έζησα από αυτό το μεγαλείο
Μόνο φαντάστηκα
και έτσι μπόρεσα να νιώσω
και έτσι μπόρεσα στο τέλος
πιο πολύ εκεί να ζήσω
παρά στις μέτριες διαστάσεις
της καθημερινής μου κανονικότητας

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου 2010