Τρίτη, 21 Δεκεμβρίου 2010

 Να υπάρχεις
πριν απ' το τίποτα
Άραγε,
είσαι η νότα πριν ακουστεί;

Ένα άστρο
το φεγγάρι
κι ένα σύννεφο
που σκίζει τη μαυρίλα

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΣΥΝΝΕΦΟ ;

( Μετά σκεφτόμουν πως
δεν θέλω πια
να σκέφτομαι
κι ύστερα σκέφτηκα
πως δεν έχω
στ' αλήθεια
επιλογή )

ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΣΥΝΝΕΦΟ ;

Είμαστε σίγουροι πως
δεν υπάρχει ευκολότερος
τρόπος για ανθρώπους;
Αναρωτιέμαι...

"Η νύχτα πριν από τα δάση",
ήταν μια άλλη νύχτα,
μεγά...λη
Όχι σαν κι αυτές εδώ,
δειλή

Ακόμα δεν έχω δει το τέλος της γέφυράς μου
Έχω κι αυτόν το φόβο μέσα μου
ότι μπορεί και κάπου να 'χει γκρεμιστεί
Άχαρα μιλάω απόψε
και αρ...γά...
Ίσως και το μυαλό μου
να σκουραίνει
μαζί με τη νύχτα

Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010




Δευτέρα, 6 Δεκεμβρίου 2010




Σάββατο, 27 Νοεμβρίου 2010

VIDEO: debussy in front of a window (improvisation)

video
debussy in front of a window (improvisation)

Τετάρτη, 24 Νοεμβρίου 2010

ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ

έξω ο κόσμος είναι πάλι κίτρινος
όπως ακριβώς χρειάζεται να είναι
για να αιωρούνται οι φυσαλίδες
ανάμεσα στα σπίτια και τα καλώδια
και να γυαλίζουν μέσα στο άδειο μου κεφάλι
αντανακλάσεις ενός άλλου κόσμου
διάφανου, εκλάμψεις σιωπηλές,
αστέρια και τυφλώθηκα

odd selfportrait

Τρίτη, 23 Νοεμβρίου 2010

dedication to jackson pollock..
dedication to andy warhol..

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

μα πού πάνε όλα αυτά τα σύννεφα;
θα πέσουνε στα σπίτια μας
και θα βρέχει όλη μέρα!

Τρίτη, 16 Νοεμβρίου 2010

Oμήρου..

Πέμπτη, 11 Νοεμβρίου 2010

ΚΟΝΣΕΡΤΟ ΓΙΑ ΒΙΟΛΑ ΚΑΙ ΟΡΧΗΣΤΡΑ


Κινείται αργά      τόσο αργά    
πριν από την βιασύνη τη δική μου
δεν έγινε αυτός ο ήχος για να τον ακούς 
γιατί ακόμα δεν έφτασε στ’ αυτιά μου
μόνο μια κάθετη χορδή μου έχει γραπώσει  
την έχει επίμονα σφιχτά τεντώσει
και τρίβει επάνω της
το δοξάρι με τις αλογίσιες τρίχες      ανατριχιάζω
Κινείται αργά    τόσο αργά 
κι εγώ με την βιασύνη την δική μου
φτάνω έξω από το σπίτι πριν τελειώσει    
-δεν θέλω ποτέ να τελειώσει-
παρκάρω και μένω ασάλευτη
με τα δυο χέρια κοκαλωμένα στο τιμόνι
πρέπει να μάθω      θα έπρεπε να ξέρω

Έχω ξυπνήσει μ’ άλλα μάτια αυτό το μεσημέρι
είναι Σαββάτο   τέλη κάποιου Ιουνίου
με βρήκε ανυποψίαστη το δάχτυλο
που πάτησε το κουμπί με το νούμερο ένα
και γύρισα απ’ τη δουλειά
σε έναν άλλο κόσμο
Είμαι έξω από το σπίτι και πρέπει να μάθω
αυτό που πάντα ήξερα ;
κάποια πράγματα συμβαίνουν απλά
και συμβαίνουν για ‘σένα
ένα τεράστιο λουλούδι φύτρωσε στο λαιμό μου
ένα χωνί γραμμόφωνο
νομίζω πως τρέμω
είμαι σχεδόν βέβαιη πως η μελωδία αυτή
δεν είναι για ‘μένα
γιατί (πολύ απλά) είναι δική μου

Έχω ξυπνήσει μ’ άλλα μάτια αυτό το μεσημέρι
τα άλλα μου μάτια είναι γυαλιστερά και σκούρα
είναι υπερμεγέθη
και δεν μπορώ να καταλάβω εάν τελειώνουν
είναι χρυσά και κόκκινα και μαύρα κέντρα
και γύρω τους απλώνεται το αθωότερο λευκό
του γάλακτος
Με τα άλλα μου μάτια άλλος είναι ο κόσμος
και έχω πλανευτεί
κι ακόμα δεν τελειώνει
μόνο αυτές οι παύσεις
-κινούνται αργά    τόσο αργά-
θα με σκοτώσουν
σ’ αυτές τις παύσεις κοιτάζω με τα άλλα μου μάτια
επίμονα και παρακλητικά το κουμπί με το νούμερο ένα
δεν ξέρω πώς να συμπεριφερθώ κι ας είμαι μόνη

Στον παλιό μου κόσμο που απέχει μόνο μία
νεογέννητη ώρα απ’ αυτόν εδώ
με μία σπασμωδική αριστερόστροφη κίνηση
του δεξιού καρπού
θα έσβηνα τη μηχανή     θα έβγαινα έξω
θα έκλεινα  -με λίγη περισσότερη δύναμη
από την απαιτούμενη- την πόρτα
θα θυμόμουν ή θα ξεχνούσα να κλειδώσω
θα γυρνούσα πίσω στον κόσμο μου   θα ησύχαζα
Σ’ αυτόν τον νέο κόσμο
έχω μάτια χρυσά και κόκκινα και μαύρα
και το γραμμοφωνικό μου άνθος στη βάση του λαιμού
Πώς να ηρεμήσω ;

Ιδού    μπροστά μου   μπροστά στα άλλα μάτια μου
συντελείται η μεταμόρφωση
η εσωτερική αναδίπλωση της ψυχής μου
κλειδωμένη στο στενάχωρο μεταλλικό μου όχημα
γίνομαι μάρτυρας του Όλου
στέκομαι ασάλευτη με τα δυο χέρια
κοκαλωμένα στο τιμόνι κι ούτε που θυμάμαι
αν έχω  – τόση ώρα    πόση ώρα ; -  αναπνεύσει
όταν ο Κρόνος περνά μέσα από το σώμα μου
και πάνω απ’ το μακρόστενο κρανίο μου
σαν φωτοστέφανο προβάλλει και φέγγει και διαστέλλεται
ο μέγας δακτύλιος και με κυκλώνει
και όλα τα κυκλώνει σαν διαφανής περιτονία
δεν βρίσκω λόγο να κινούμαι
παλιός και νέος κόσμος παλεύουν μέσα μου να είναι
Ακόμα μία παύση

Aυτές οι παύσεις θα με σκοτώσουν
μα από το βαθύτατο σκότος του λουλουδένιου μου ηχείου
ανεβαίνει εκείνη η γλυκιά στριγκλιά
της τεντωμένης μου χορδής              ανατριχιάζω
Είναι μεσημέρι Σαββάτου τέλη κάποιου Ιουνίου
είναι κλεισμένα τα παράθυρα κι αρχίζω να ιδρώνω
νομίζω μετατρέπομαι σε υπερήρωα
είμαι σίγουρη   μπορώ τώρα να είμαι οπουδήποτε
ενώ κινείται αργά     τόσο αργά
είμαι παγιδευμένη με τα χέρια στο τιμόνι
και είμαι μέσα στο σπίτι μου
ανάσκελα ξαπλωμένη στο στρώμα να κοιτάζω το ταβάνι
και να βλέπω εμένα
ανάσκελα ξαπλωμένη στο ταβάνι να κοιτάζω το στρώμα
και να βλέπω εμένα    κι εσένα δίπλα μου
είμαι στο τυφλό σκοτάδι και στο φως το επουράνιο είμαι

Αυτή η μουσική δεν φτιάχτηκε με νότες
γιατί ακόμα δεν έφτασε στ’ αυτιά μου
φτιάχτηκε από βρεφικές κραυγές ευχαρίστησης και φόβου
από βρεφικές ανάσες πρώτες
και τελευταίες ετοιμοθάνατων ανάσες
από πτήσεις πτώσεων σε βάραθρα αβυσσικά
είμαι στα βάραθρα   είμαι στο ταβάνι
και ποτέ δεν θα πέσω
είμαι στο στενό μου αυτοκίνητο
και δεν βρίσκω λόγο να κινούμαι
μα έχω γίνει υπερήρωας και έτσι
υπερβαίνω τον καύσωνα και τον ύπνο των γειτόνων
υπερπηδώ τις μάντρες στις αυλές και τα μπαλκόνια
και είμαι εδώ να σου μιλήσω  να σε σκουντήσω
για να ξυπνήσεις κι εσύ με άλλα μάτια
κι ίσως στ’ αυτιά σου να φυτρώσουν
γαρύφαλλα ακουστικά
κι όλοι μαζί ν’ ακούμε πια υπερηχητικά
γιατί θα είμαστε υπερήρωες
Υπέρ καρδιών   Υπέρ ψυχών    Υπέρ των σκέψεων
εκείνων που υπερνικούν τα ψέματα

Κινείται αργά    τόσο αργά
Η μία υπερδραστήρια ψυχή μου
είναι πια πολλές ψυχές    παλιές και νέες
αμαρτωλές κι εξαγνισμένες
υπερηρωϊκές μέσα στους ήχους τους
υπερηχητικές μέσα στην ύλη και το χάος
αυτό το μεσημέρι που αλλάζει ο κόσμος
με τα χέρια κοκαλωμένα στο τιμόνι
τα δύο χέρια που αγγίξαν το δοξάρι
με τις αλογίσιες τρίχες       ανατριχιάζω
έγιναν χέρια ανθρώπου δίχως χρόνο
βελούδινα και τρυφερά
χτυπάνε την τεντωμένη μου χορδή που ποτέ δεν θα σπάσει
ποτέ δεν θα πέσω
είμαι στη φυλακή και κάτω απ’ το νεφέλωμα είμαι
με το αγνό μου φωτοστέφανο τερατώδες
να ανοίγει σαν κύμα ωστικό
τα άλλα μου μάτια   γυαλιστερά και σκούρα
χρυσά και κόκκινα και μαύρα
με το αθωότερο λευκό του γάλακτος τριγύρω
δεν κλείνουνε ποτέ γιατί ποτέ τους δεν στεγνώνουν
και δεν χρειάζεται να στρέψουν πουθενά
αφού  μπορούν να δουν ακόμα και στο πίσω
και στο μέσα    ακόμα στο παντού
είμαι παντού αυτό το μεσημέρι
Σάββατο είμαι κάποιου Ιουνίου
Έχω ιδρώσει κι έχω φουσκώσει
τα σπλάχνα μου πρηστήκαν
και έγιναν ογκώδη κοντραμπάσα
που τα χτυπούν κλωνάρια λυγαριάς

Ιδού εμπρός μου    εντός μου    κάτω και επάνω μου
λαμβάνει χώρα αυτή η αλλαγή
νομίζω πως σταμάτησα να τρέμω
και τώρα τρέμει όλη η γη γι’ αυτήν την Τύχη και Κατάρα
να ζήσει τέτοια μεγαλεία πριν πεθάνει

Κινείται αργά   και πλησιάζει
από τον Κρόνο στο σκοτάδι
κι από το σώμα μου στο φως εκείνο
που πρισματικά διαθλάται σ’ αυτόν τον νέο κόσμο
φεύγουν τα σαλπίσματα από τη γη προς τον αέρα
βελούδινα χέρια τρυφερά
πλάθουν την ύλη στην καθαρή ενέργειά της
κι από τη γη προς τον αέρα σιντριβάνι
εκσπερματώνεται ψηλά το αίσθημα και το καθάριο πνεύμα
Ποιος μου χαρίζει σήμερα τον κόσμο;
Ποιος ξανά με συλλαμβάνει κι απ’ την αρχή με μεγαλώνει
σε μια ζωή θαυματουργή;
Εξαντλημένα θαύματα στον κόσμο τον παλιό
που σ’ αυτήν τη μάχη ηττημένος
ξεσπά σε άγρια χειροκροτήματα
“Μόλις ακούσαμε…”
Η μουσική αυτή ποτέ δεν έφτασε στ’ αυτιά μου
“… το Κονσέρτο για βιόλα και ορχήστρα…”
Η μουσική αυτή ποτέ δεν έφτασε στ’ αυτιά μου
“… της Sofia Gubaidulina.”
Ακόμα μία παύση
“Στη βιόλα ο Yuri Bashmet.”
Ακόμα μία παύση
Στη βιόλα και η τεντωμένη μου χορδή
που ποτέ    ποτέ δεν θα σπάσει.

Τετάρτη, 10 Νοεμβρίου 2010

dedication to egon schiele & alfred hitchcock

Παρασκευή, 5 Νοεμβρίου 2010






                                               

σε μια κατάληψη στο βερολίνο 2009
                                                                                


                                                                           
                                                                          en l' air...

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

20: 16

Είναι 20: 16  (πρώτα λεπτά)
Αν αφαιρέσω απ’ αυτά τα 6
Θα βρίσκομαι εδώ μ’ ένα λευκό χαρτί
μπροστά μου. Σε λίγα λεπτά θ’ αρχίσω
να γράφω.
Σε 6 λεπτά θα γράψω ότι
Είναι 20:16  (πρώτα λεπτά)
Αν αφαιρέσω απ’ αυτά τα 6
Θα βρίσκομαι εδώ μ’ ένα λευκό χαρτί
μπροστά μου. Σε λίγα λεπτά θ’ αρχίσω
να γράφω.
Σε 6 λεπτά θα γράψω ότι
Είναι 20:16  (πρώτα λεπτά)
Αν αφαιρέσω απ’ αυτά τα 6
Θα βρίσκομαι εδώ μ’ ένα λευκό χαρτί
μπροστά μου. Σε λίγα λεπτά θ’ αρχίσω
να γράφω.
Σε 6 λεπτά θα γράψω ότι
Είναι 20:16 (πρώτα λεπτά)…………
…………………………………….. 

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

VIDEO: LIES

video
                                                                         
                                                                              ..lies..

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010



Τρίτη, 5 Οκτωβρίου 2010

Παρασκευή, 1 Οκτωβρίου 2010

ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Τ’ αστέρια έπεφταν στη θάλασσα
δεν με ένοιαζε που ήμουνα μόνος 
είχα ξεπεράσει αυτόν τον πόνο
έτσι τουλάχιστον έλεγα στον εαυτό μου
εκείνη την περίοδο
όχι, δεν ήτανε κομήτες
ήτανε φωτεινά πουλιά
όταν βγήκα εκείνο το βράδυ από το σπίτι
βράδυ λέω γιατί ο ήλιος ήτανε πλέον μακριά
ή η γη ήτανε πλέον μακριά
(όταν βγήκα εκείνο το βράδυ από το σπίτι)
έξω είχε μόνο χώμα
(οι δρόμοι, τα φώτα, τα κτίρια, τα δέντρα,
όλα είχαν εξαφανιστεί)
κάθισα κατάχαμα και περίμενα
δεν ήξερα τι
ίσως τ’ αστέρια που δεν ήτανε κομήτες
ήτανε φωτεινά πουλιά
να πέσουνε στη θάλασσα
ή να καρφωθούν στο χώμα
τριγύρω το κενό σκοτάδι

Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010


Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

…Στον Βάγγο, τον Βαγγέλη και τη Μυρτώ

                                                           
Τις νύχτες κάθομαι
πάνω από αυτό το γραφείο
και πάνω από τις σκέψεις μου
πιο πάνω καμιά φορά
κι από τον ίδιο μου τον εαυτό
πολύ πιο πάνω από το ρήμα έζησα
Ρήμαξα
ρήμαξα είναι το ρήμα
γι’ αυτό που έπραξα ακόμα μία μέρα
εικοσιτέσσερις –μου είπαν- ώρες ρημαγμένες
βιασμένες καθώς μ’ ανυπομονησία 
τις περίμενα απλά να περάσουν
μην έχοντας τίποτα καλύτερο να κάνω
απ’ το να στέκομαι εδώ και να υπάρχω
Φορτώνω τον άνεμο ιδέες
και πιο μεγάλη απόλαυση δεν έχω
να τις βλέπω να εξαφανίζονται
πιθανότατα για πάντα –για το δικό μου πάντα
κι έτσι λιγότερος και πιο στεγνός να μένω
ρηχότερος άρα και πιο ελαφρύς
πιο εύκολα να περιμένω
άλλες εικοσιτέσσερις ώρες να ρημάξω.

VIDEO: feet playing

video
feet playing...

Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου 2010





Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Η ΓΡΑΜΜΗ


Η γραμμή μέσα μου πως κλαίει το Σύμπαν (λέει)/  πώς κλαίει  να ‘ξερες!!!/  μόνο οι φλόγες (μόνες έμειναν) που καίνε πια το τίποτα (λέει)/  όλα μαζί κι εγώ  έχουνε όλα καεί/ τα γαλάζια πουλιά και τα κόκκινα ρόδα καμένα / όλες οι γιορτές προς την αυγή καήκαν και τα  καλώδια  ξεβράσαν  τα βραχυκυκλώματα  στους  δρόμους (καημένη πόλη  λέει η γραμμή  καημένη πόλη )/ πώς  κλαίνε οι γραμμές  για  τους  ανθρώπους να  ‘ξερες και να  ‘ξερα κι εγώ καλύτερα  να λέω  αυτά  που λέει εκείνη/ πώς περιμένω τη γραμμή για να αρθρώσω (λάμπα φθορίου (λέει)/  να φωτίσει τα εσωτερικά μου κείμενα/ μα  μήπως  επειδή  καίγονται  αυτόφωτα πια/  εκείνη έκανε στην άκρη και  με  το άσχημο κλάμα της  έσβησε για πάντα;)
Για  2η  φορά  ( λέει )  θλιβερό  το παραδέχομαι….


















on the road ...

     

Τετάρτη, 22 Σεπτεμβρίου 2010

ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΝΕΙΣ


Τα λόγια όλα
και οι επιθυμίες
αέρας και στάχτη
στα θλιβερά μου μάτια
που ποτέ δεν θρηνούν
ούτε και τσούζουν (πλέον)
μόνο διαβαίνουν
πάνω στα σχήματα και τους ανθρώπους
και ο μόνος τόπος
που κατάφεραν ποτέ τους
να ριζώσουν
δεν ήταν χώρος ήταν όνειρο
ένα από αυτά
που πάντα κάτι αρχίζει
και ποτέ ποτέ δεν τελειώνει
(ποτέ ποτέ δεν τα κατάφερα)
ένα από αυτά
που κάποια αόρατη σκιά
του εαυτού σου
πάντα είναι εκεί
και το μόνο που καλά ξέρει να κάνει
είναι να σε εμποδίζει
κι έτσι ποτέ να μην τελειώνεις
αυτό που πάντα άρχιζες
από άλλο παράθυρο λοιπόν
έμειναν να κοιτάζουνε
τα διαβατάρικα μου μάτια
και τι ωραία
που μέσα σ’ αυτό το δωμάτιο
είναι σχεδόν κανείς.